Model kolorów CMYK to model subtraktywny, podstawowy dla współczesnego druku kolorowego. Wykorzystuje cztery farby procesowe: cyjan, magenta, żółty i kluczowy (czarny). Połączenie barw podstawowych CMY w pełnym natężeniu daje barwy wtórne: czerwoną, zieloną i niebieską.
Teoretycznie zmieszanie wszystkich trzech farb CMY powinno dać czerń. Praktyczne ograniczenia w składzie farb powodują jednak, że powstaje ciemny, mętny kolor, a nie czysta czerń. Ten niedobór wymaga dodania osobnej farby czarnej (K).
Litera „K” w CMYK oznacza klucz (key). Termin pochodzi z procesu druku w czterech kolorach, w którym formy cyjan, magenta i żółty są precyzyjnie dopasowywane, czyli pasowane, do formy kluczowej czarnej. Inne wyjaśnienie wskazuje, że „K” pochodzi od ostatniej litery słowa „black”, wybranej, aby uniknąć pomyłki z „B” oznaczającym niebieski w modelu RGB.
CMYK działa przez częściowe lub całkowite maskowanie kolorów na jaśniejszym tle, którym jest zwykle biały papier. Farba odejmuje jasność od białej powierzchni, ograniczając odbite światło, dlatego model określa się jako subtraktywny.
Ta zasada różni się od modeli addytywnych, takich jak RGB, gdzie biel jest sumą wszystkich barw podstawowych światła, a czerń to brak światła. W CMYK biel to naturalny kolor papieru, a czerń powstaje z pełnego połączenia farb kolorowych. Aby uzyskać bogatsze odcienie czerni i oszczędzać farbę, kolory nienasycone i ciemne wytwarza się farbą czarną zamiast mieszania cyjanu, magenty i żółtego.
Równolegle branżowe inicjatywy zrównoważonego rozwoju nadal wspierają opracowywanie wydajniejszych receptur farb i standaryzowanych zasad recyklingu, dzięki czemu ten podstawowy model kolorów zachowuje swoją kluczową rolę.