Płyty kontaktowe stanowią znaczną część komercyjnych płyt drukarskich wytwarzanych metodą fotograficzną z negatywów lub diapozytywów. Płyty te pokrywa się materiałem światłoczułym, którego rozpuszczalność zmienia się pod wpływem światła w kopioramie. Urządzenie to dociska kliszę i płytę pod stałym podciśnieniem. Odpowiednie źródło światła włącza się na dokładnie określony czas, kontrolowany przez zegar lub światłomierz. Płyty negatywowe naświetla się kliszą negatywową o wysokim kontraście, a płyty pozytywowe kliszą pozytywową. W obu przypadkach światło przechodzące przez obszary przezroczyste zmienia rozpuszczalność powłoki. Następnie płytę wywołuje się lub poddaje obróbce, aby usunąć powłokę z obszarów niedrukowych.
Płyty negatywowe kontaktowe są najczęściej stosowanym typem. Ich rozpuszczalne powłoki stają się nierozpuszczalne pod wpływem światła. Przezroczyste obszary obrazu na kliszy negatywowej przepuszczają światło, tworząc obszary obrazu na płycie. Nienaświetlona powłoka w obszarach niedrukowych pozostaje rozpuszczalna i zostaje usunięta podczas wywoływania, jak pokazano na rys. 2-24.
Płyty pozytywowe mają pełną powłokę z materiału oleofilowego i światłoczułego. Naświetla się je przez klisze pozytywowe. Obszary nienaświetlone (obszary obrazu) pozostają nierozpuszczalne w wywoływaczu. Obszary naświetlone (obszary niedrukowe) ulegają rozpuszczeniu pod wpływem światła i zostają usunięte podczas wywoływania, pozostawiając powłokę hydrofilową jako obszary niedrukowe.
Płyty powierzchniowe. Płyty kontaktowe dzielą się na dwie ogólne kategorie: (1) powierzchniowe i (2) wielometalowe, niezależnie od tego, czy są negatywowe czy pozytywowe. Płyty powierzchniowe mogą być wstępnie uczulone lub nakładane ręcznie. Płyty nakładane ręcznie, choć nadal sporadycznie stosowane w branży gazetowej, stają się coraz rzadsze. Płyty wstępnie uczulone pokrywa środkiem uczulającym producent, natomiast płyty nakładane ręcznie pokrywa wykonawca płyt bezpośrednio przed naświetlaniem. Obrobiona płyta powierzchniowa jest pokazana na rys. 2-25.
Płyty wstępnie uczulone składają się z cienkiej warstwy materiału światłoczułego, zwykle związku diazowego lub fotopolimeru, naniesionej na blachę. Powłoki fotopolimerowe zawierają polimery i fotouczulacze, które reagują (sieciują) podczas naświetlania, tworząc trwały, odporny na ścieranie obszar obrazu. Powłoki diazowe również reagują ze światłem, tworząc wytrzymały obszar obrazu. Po naświetleniu płyty te wymagają obróbki specjalnymi rozpuszczalnikami organicznymi lub wodnymi. Zarówno płyty negatywowe, jak i pozytywowe są dostępne z powłokami diazowymi lub fotopolimerowymi.
Płyty wielometalowe. Dostępne są bardzo trwałe płyty powierzchniowe negatywowe i pozytywowe, wytrzymujące ponad 1 000 000 odbitek w normalnych warunkach. Do jeszcze dłuższych nakładów stosuje się płyty wielometalowe. Obejmują one typy dwumetalowe i trzymetalowe, zbudowane odpowiednio z dwóch i trzech laminowanych metali. Obrobiona płyta wielometalowa jest pokazana na rys. 2-26.
Płyty dwumetalowe składają się z metalu podłoża, zwykle aluminium lub stali nierdzewnej, pokrytego elektrolitycznie cienką warstwą miedzi. Naturalnie oleofilowa miedź tworzy oleofilowe obszary obrazu i jest usuwana z obszarów niedrukowych. Odsłonięty metal podłoża w obszarze niedrukowym łatwo odczula się, aby stał się hydrofilowy. Płyty dwumetalowe są dostarczane w wersji gładkiej i ziarnionej.
Specjalistyczna płyta dwumetalowa powstaje przez elektrolityczne naniesienie cienkiej warstwy chromu na metal podłoża z miedzi lub mosiądzu. Podczas obróbki chrom jest trawiony, aby odsłonić metal podłoża w obszarach obrazu, natomiast chrom pozostaje na płycie w obszarach niedrukowych.
Płyty trzymetalowe wytwarza się przez elektrolityczne naniesienie dwóch metali na trzeci metal podłoża, zwykle aluminium, stal miękką lub stal nierdzewną. Najpierw na metal podłoża osadza się elektrolitycznie warstwę miedzi, a następnie cienką warstwę chromu. Chrom tworzy obszary niedrukowe i jest trawiony, aby odsłonić miedź w obszarach obrazu. W przypadku płyt ziarnionych blachę podłoża ziarnuje się przed naniesieniem pozostałych metali. Cienkie warstwy metali mają minimalny wpływ na ziarno podłoża.
Płyty cyfrowe bezpośrednie. Proces płyt cyfrowych bezpośrednich, powszechnie znany jako technologia direct-to-plate lub computer-to-plate (CTP), eliminuje potrzebę stosowania kliszy, montażu i prób na kliszy. Ten proces przygotowania do druku wymaga cyfrowego wykonania impozycji i prób.
Automatyzacja procesów CTP i nacisk na zrównoważoną chemię do obróbki płyt to kluczowe priorytety branży. Rozwiązania te mają zwiększyć wydajność i ograniczyć wpływ na środowisko w całym cyklu drukowania.
Płyty bezwodne
. Płyty do litografii bezwodnej, rys. 2-29, składają się z podłoża aluminiowego, podkładu, warstwy fotopolimeru, oleofobowej warstwy gumy silikonowej i przezroczystej warstwy ochronnej na wierzchu. Płyty produkuje się do naświetlania i obróbki kontaktowej lub cyfrowej bezpośredniej. Należy ostrożnie obchodzić się z płytami; każde zarysowanie warstwy gumy silikonowej przyciąga farbę. Płyta bezwodna ma obecnie krótszą trwałość nakładową niż porównywalne płyty konwencjonalne.