W nowoczesnych drukarniach dział przygotowania płyt często oznacza tylny brzeg każdej płyty drukarskiej symbolami Y, M, C i BK, które wskazują odpowiednie rozbarwienie: żółty, magenta, cyjan i czarny.
Te oznaczenia to najprostszy sposób rozpoznania koloru płyty na etapie przygotowania płyt i druku.
Poza tymi znakami istnieją inne fachowe metody ustalania rozbarwienia płyty, zwłaszcza gdy płyty nie są opisane albo trzeba potwierdzić kolor wzrokowo. Najczęściej stosuje się dwa sposoby:
1. Rozpoznanie po kącie rastra
Podczas rozbarwiania każdy kolor z oryginału jest odtwarzany na osobnej płycie z użyciem określonego kąta rastra półtonowego.
Ten zabieg zapobiega powstawaniu moré i zapewnia dokładne odwzorowanie kolorów w gotowym druku. Każdy standardowy kąt rastra odpowiada konkretnemu kolorowi druku:
- Żółty (Y): 90°
- Magenta (M) lub cyjan (C): 45° lub 75° (zależnie od ustawień rozbarwienia)
- Czarny (K): 15°
Dokładne obejrzenie układu punktów rastra i pomiar ich kąta pozwalają ustalić rozbarwienie danej płyty. Metoda jest przydatna zwłaszcza dla doświadczonych drukarzy, którzy rozpoznają kąty rastra wzrokowo lub za pomocą lupy.
2. Rozpoznanie przez porównanie głębokości tonalnej
Inna praktyczna metoda polega na porównaniu głębokości tonalnej obrazu na płycie z odbitką próbną lub oryginalnym projektem.
Każda płyta rozbarwienia odwzorowuje inne wartości tonalne dla tego samego fragmentu obrazu:
- Na płycie żółtej obszary obrazu są zwykle jaśniejsze i mają mniejszy kontrast.
- Na płycie magenta lub cyjan szczegóły obrazu mogą być bogatsze lub ciemniejsze, zależnie od składu kolorów.
- Na płycie czarnej wartości tonalne są zwykle najgłębsze, a kontury i cienie wyraźnie widoczne.
Po zestawieniu płyty i odbitki obok siebie oraz porównaniu tego samego fragmentu można dopasować głębokość tonalną i charakterystykę szczegółów, a następnie ustalić, do którego rozbarwienia należy płyta.