Kontrola opakowań papieru
Papier płaski pakuje się obecnie głównie na dwa sposoby: na podkładzie drewnianym lub w skrzyni drewnianej. Prawidłowo zabezpieczony papier płaski ma zwykle co najmniej dwie warstwy papieru owinięciowego, dodatkowo wzmocnione okładziną drewnianą i ściśle spięte taśmami metalowymi. Do owijania stosuje się papier woskowany, papier smołowany, papier kraft i papier wężowy. Na podkładzie lub skrzyni drewnianej powinny znajdować się etykiety „Chronić przed wilgocią” i „Ostrożnie, delikatne”, a w niektórych przypadkach oznacza się także kierunek włókien papieru.
Na podkładzie lub skrzyni drewnianej należy umieścić świadectwo jakości produktu z nazwą produktu, specyfikacją, masą ryzy, liczbą ryz w opakowaniu, klasą papieru, obowiązującą normą, datą produkcji i nazwą producenta. Opakowanie zewnętrzne powinno być nienaruszone, bez odkształceń i uszkodzeń. Jeśli opakowanie jest poważnie uszkodzone i papier jest odsłonięty, należy je bez wahania odrzucić albo podjąć inne środki, aby uniknąć niepotrzebnych strat. Kontrola opakowania zewnętrznego to podstawowy etap kontroli jakości i trzeba ją przeprowadzać starannie.
Kontrola wyglądu po zdjęciu opakowania zewnętrznego
Po zdjęciu opakowania zewnętrznego sprawdź, czy jest karta kontroli jakości, a następnie obejrzyj wygląd i kolor papieru.
Prawidłowy wygląd papieru charakteryzuje się dobrą płaskością, czyli gładką powierzchnią i równymi krawędziami. W przypadku pojedynczego arkusza ocena, czy wygląd jest prawidłowy, bywa trudna, o ile nie występuje wyraźne odkształcenie.
Częstą metodą jest rozluźnienie ryzy i ułożenie stosu o wysokości około 1 metra, aby sprawdzić nieprawidłowości w wyglądzie papieru. Jeśli wygląd papieru jest nieprawidłowy, może on przybierać różne kształty, takie jak falisty, talerzowy, a także górski, dolinowy, z podniesionymi narożnikami, workowaty, skośny lub zwinięty.
Przyczyny tych niepożądanych kształtów są różne, ale zwykle dzielą się na trzy kategorie:
1. Nierównomierne rozłożenie wilgoci na całym arkuszu powodujące miejscowy skurcz.
2. Nierównomierna grubość powstała w procesie produkcji papieru.
3. Nierównomierne rozszerzanie i kurczenie między przednią i tylną stroną arkusza, szczególnie w papierze powlekanym jednostronnie.
Dodatkowo, patrząc z boku stosu, można ocenić, czy kolor papieru jest jednolity. Białość i odcień papieru z tej samej partii powinny być zgodne. W przeciwnym razie, gdy materiały drukowane zostaną oprawione w książkę, na górnych, dolnych lub obciętych krawędziach stron mogą pojawić się wyraźne różnice odcieni.
Jak zmierzyć format papieru
Zgodnie z normami krajowymi format papieru należy mierzyć stalową taśmą mierniczą o długości 2 metrów i dokładności 1 mm. Z tego samego opakowania należy losowo wybrać trzy próbki do pomiaru, a wyniki podać z dokładnością do 1 mm. Dopuszczalna tolerancja formatu papieru wynosi ±3 mm. Każde skrzywienie papieru powoduje nieprawidłowe wymiary, w wyniku czego dłuższe i krótsze krawędzie nie tworzą kąta prostego. Dlatego oprócz pomiaru wymiarów należy sprawdzić także skrzywienie papieru. Dopuszczalna tolerancja skrzywienia wynosi od 3 mm do 5 mm.
Stabilność wymiarową papieru można też wyrazić jego stopniem rozszerzalności. Przy odbiorze można zbadać rozszerzalność papieru w wodzie. Wytnij pasek papieru o wymiarach 2 cm x 20 cm, zanurz go w wodzie na 1-2 godziny, aż całkowicie się rozszerzy i jego wymiary przestaną się zmieniać, następnie wyjmij go i połóż płasko na szklanej płytce. Zmierz wymiary przezroczystą linijką i oblicz stopień rozszerzalności, porównując go z normą.
Jeśli papier po rozpakowaniu wykazuje znaczne odkształcenie i wysoki stopień rozszerzalności w wodzie, najlepiej odrzucić partię, aby uniknąć problemów w przyszłości.
Jak zbadać wytrzymałość powierzchni papieru
Wytrzymałość powierzchni to bardzo ważna cecha papieru, a każdy rodzaj papieru do druku ma wobec niej określone wymagania. Normy krajowe określają także wymaganą wytrzymałość powierzchni dla różnych rodzajów papieru do druku.
Jeśli wytrzymałość powierzchni papieru nie spełnia wymagań druku, podczas drukowania może dochodzić do odrywania włókien lub cząstek, a nawet rozwarstwienia. Dlatego sprawdzenie wytrzymałości powierzchni papieru jest ważnym elementem badań odbiorczych, choć wiele firm poligraficznych pomija ten etap, co później prowadzi do problemów z drukiem.
Prostą metodą badania wytrzymałości powierzchni jest metoda laski woskowej Dennisona. Choć ma pewne ograniczenia, nadal jest wygodnym sposobem pomiaru odporności danego papieru na odrywanie włókien.
Aby wykonać badanie, rozgrzej koniec laski woskowej i dociśnij go do powierzchni papieru. Po 15 minutach szybko oderwij i sprawdź koniec, czy nie ma na nim włókien lub cząstek papieru. Inna prosta metoda polega na mocnym dociśnięciu lekko wilgotnego palca (zwykle kciuka) do powierzchni papieru, lekkim potarciu i szybkim uniesieniu. Sprawdź, czy na palcu nie ma drobnych włókien lub resztek proszku.