Druk wypukły, najstarsza metoda druku, opiera się na prostej zasadzie: farbę nanosi się na wypukłą powierzchnię, a papier dociska się do niej, aby przenieść obraz. Przykładem są powszechnie znane urządzenia, takie jak pieczątki gumowe i elementy maszyn do pisania.
Druk wypukły wykorzystuje różne elementy do przenoszenia tekstu i obrazów. Do liter i cyfr stosuje się czcionki odlewnicze, Monotype, Linotype i wiersze Ludlow. Można też używać form wykonanych z drzeworytów, drzeworytów sztorcowych, linoleum i fotochemigrafii, ponieważ ich wypukłe powierzchnie drukują zarówno ilustracje, jak i zdjęcia.
Metoda ta jest nadal stosowana w różnych produktach, w tym w gazetach, książkach i czasopismach, z użyciem wielu rodzajów form na kilku typach maszyn drukujących.
ODWRÓCENIE OBRAZU. Choć zasada druku z wypukłej powierzchni jest prosta, jednym z kluczowych zagadnień jest odwrócenie obrazu. Jak pokazano na rysunku 1-8, sama wypukła powierzchnia drukująca jest zapisana "odwrotnie", czyli w lustrzanym odbiciu. To celowe przygotowanie, aby na papierze powstał obraz czytelny w normalnym kierunku.
Szerszy kontekst wyznacza stały rozwój automatyzacji cyfrowej i większy nacisk na zrównoważone praktyki, co wpływa na dobór materiałów i przebieg produkcji we wszystkich metodach druku.