Tytuł artykułu: Techniki i metody korygowania castu koloru spowodowanego niewystarczającą jakością oryginału w druku Szkic nagłówków (kontekst całego tekstu): 1 Gradacja tonalna oryginału | 2 Gęstość oryginału Poprzednie zdanie (kontekst, nie tłumacz go): (brak) Popraw poniższy fragment i zwróć tylko poprawiony HTML: W druku książek, czasopism i opakowań druk kolorowy stał się standardem, a ogólna jakość druku stale się poprawia. Jednak z przyczyn subiektywnych i obiektywnych naprawdę wysokiej klasy wyroby drukowane są nadal stosunkowo rzadkie i nie dorównują jeszcze w pełni jakości zagranicznych druków z wyższej półki.

Na jakość kolorowych wyrobów drukowanych wpływa wiele czynników procesu reprodukcji, takich jak gradacja tonalna oryginału, przyrost punktu i równowaga kolorów. Wśród tych czynników decydujące znaczenie ma jakość przygotowania obrazu przed drukiem. Choć niektóre niedostatki można częściowo skorygować na etapie wykonywania form i druku, opieranie się wyłącznie na tych etapach niemal nigdy nie pozwoli uzyskać wysokiej jakości odbitki. Dlatego gdy podczas obróbki przed drukiem stwierdzi się niewystarczającą jakość oryginału, środki korygujące należy zastosować jak najwcześniej. Poniżej przedstawiono kilka podstawowych technik i metod.

1 Gradacja tonalna oryginałuKorygowanie castu koloru

Jakość reprodukowanego obrazu ocenia się głównie na podstawie trzech czynników: gradacji tonalnej, reprodukcji kolorów i ostrości, przy czym gradacja tonalna jest najważniejsza.
Prawidłowy oryginał powinien mieć zrównoważoną jasność, bez nadmiernego rozjaśnienia lub przyciemnienia, z rozsądnym rozkładem świateł, półtonów i cieni, wystarczającą liczbą poziomów gęstości oraz płynnymi, bogatymi przejściami tonalnymi.

2 Gęstość oryginału

Różnica między maksymalną i minimalną gęstością oryginału (czyli kontrast) to kluczowy parametr wpływający na jakość reprodukcji. Obecnie maksymalna osiągalna gęstość ogólnych wyrobów drukowanych wynosi około 1,8, a odbitki fotograficzne osiągają zwykle maksymalną gęstość około 1,7. Podczas retuszu oryginału gęstość czarnej farby kontroluje się zwykle na poziomie około 1,8.

Zasadniczo zakres gęstości odtwarzalny na białym papierze ogranicza się do 0–1,8, co oznacza, że oryginały muszą mieścić się w zakresie gęstości dopuszczalnym przez procesy wykonywania form i druku. Gdy zakres gęstości oryginału jest zbyt szeroki, skanery i systemy elektronicznej separacji kolorów stają się mniej czułe na obszary poza tym zakresem, co powoduje spłaszczenie gradacji tonalnej na formach separowanych.

Doświadczenie praktyczne pokazuje, że optymalny zakres gęstości oryginału wynosi 0,3–2,1 (kontrast około 1,8). W przypadku kolorowych oryginałów negatywowych różnicę gęstości należy na ogół utrzymywać w granicach 2,4. Jeśli kontrast jest niższy niż 2,5, akceptowalne wyniki reprodukcji można jeszcze uzyskać przez odpowiednią kompresję tonalną. Gdy jednak kontrast przekracza 2,5, nawet przy kompresji tonalnej podczas reprodukcji nie da się uniknąć nadmiernej utraty szczegółów, co prowadzi do niezadowalających wyników druku.