Dolaylı bir baskı yöntemi olan ofset baskı, adını ilk dönemlerinde taş kalıpların kullanıldığı litografiden (taş baskı) almıştır. İlk dönem litografisinde taş bloklar düz bir şekilde taşlanarak kalıp olarak kullanılıyordu. Daha sonra bu yöntem çinko veya alüminyumdan yapılan metal kalıpların kullanımına doğru evrildi, ancak temel ilke aynı kaldı.
Ofset baskıda baskı yapılan ve yapılmayan alanlar arasında herhangi bir yükseklik farkı yoktur; her iki alan da düzdür. Baskı alanı üzerinde yağlı bir mürekkep tabakasını korurken, kalıbın baskı dışı alanının suyu emmesini sağlamak için su ile yağın birbirine karışmaması ilkesinden yararlanır. Mantık, kalıp mürekkeplendikten sonra baskı alanının suyu itip mürekkebi kabul etmesi, baskı dışı alanın ise suyu emip mürekkebi itmesidir. Bu baskı yöntemine "ofset baskı" denir.
Ofset baskı, ilk litografideki transfer yönteminden doğmuştur; burada görseller önce transfer kağıdına, ardından kalıba ters bir görsel olarak aktarılıyor ve son olarak kağıda doğru görsel olarak basılıyordu. Ancak baskı sırasında uygulanan basınç, kalıbın başlangıçta düz yapıda olması nedeniyle mürekkebin hedeflenen çizgilerin dışına yayılmasına ve çizgi kalitesinin düşmesine neden oluyordu. Bu durum, kalıp yüzeyinin doğru görsel olarak tasarlandığı, baskı sırasında kauçuk bir silindire ters görsel olarak aktarıldığı ve ardından kağıda doğru görsel olarak basıldığı "ofset baskı süreci" olarak bilinen iyileştirmelere yol açtı ve böylece baskı basıncının esnekliği artırıldı.
Erken dönem ofset baskı, düz yataklı (düz kalıp - düz baskı) veya düz yataklı rotatif (düz kalıp - silindir baskı) yapıdaydı; daha sonra iki türe ayrıldı: düz yataklı rotatif ve rotatif (silindir kalıp - silindir baskı). Düz yataklı rotatif makineler çoğunlukla prova makineleri gibi özel baskı amaçları için kullanılırken, rotatif makineler kağıt ve diğer malzemeler üzerine baskı yapmak için kullanıldı. Düz yataklı rotatif baskıda, baskı kalıbı düz bir şekilde yerleştirilir ve basınç silindirik merdaneler tarafından uygulanır. Bu yöntem, yüksek baskıdaki (yüksek rölyef) düz yataklı rotatif makinelere benzer. Rotatif baskıda ise baskı kalıbı, kalıp silindiri adı verilen bir silindirin etrafına sarılırken, makine üzerindeki kauçukla kaplanmış blanket silindiri adı verilen başka bir silindir basınç uygular. Bu üç temel silindir konfigürasyonunu kullanan makinelere "ofset baskı makineleri" denir.
Ofset baskının avantajları arasında kolay kalıp hazırlama süreci, düşük maliyet, hassas renk oturtma (tram tutturma), kalıp çoğaltma kolaylığı, pürüzsüz ve yumuşak renk tonları ile yüksek tirajlı baskıları gerçekleştirebilme yeteneği yer alır.
Dezavantajları arasında ise su ve mürekkebin etkisi nedeniyle renk sadakati ve canlılığının azalması, kalıp üzerindeki mürekkep örtücülüğünün ince olması (kapasitesinin yalnızca yaklaşık %70'ini kullanabilir, bu nedenle afişlerde rengi artırmak için çift taraflı baskı gerekir) ve özel baskı ihtiyaçları için sınırlı uygulama alanları bulunması sayılabilir.
1798 yılında Avusturyalı (günümüzde Prag, Çekya) besteci Alois Senefelder (1771-1834), düz bir yüzeye doğrudan baskı yapan bir baskı yöntemi olan litografiyi icat etti ve böylece planografi (düz baskı) olarak bilinen tekniği başlattı. Ayrıca ahşap bir litografi presi geliştirdi. Senefelder ilk olarak hukuk eğitimi aldı, ancak daha sonra beste yapmaya yöneldi; fakat pek başarılı olamadı. Maddi zorluklarla karşılaşınca bestelerini satmak üzere basmaya yöneldi, ancak baskı maliyetleri yüksek, karları ise düşüktü. Daha sonra bir matbaada çıraklık yaptı fakat kendi adına yenilik yapacak sermayeden yoksundu. Münih yakınlarındaki, bakır plakaların taşlanması veya bakır plaka gravürünün yerine geçmesi için kullanılan kireç taşının bolca bulunduğu Solnhofen Taş Ocağı yakınlarında yaşarken, annesinin çamaşır yıkamasını izledi ve kazara bir kireç taşı bloğunun üzerine yağlı mürekkeple bir şeyler yazdı; birkaç gün sonra bu yazının yıkanıp temizlenemediğini fark etti. Bu durum, kireç taşı üzerinde yağlı mürekkeple deneyler yapmasına yol açtı; önce taşın üzerine metni ters olarak yazdı, ardından nitrik asit ve arap zamkı karışımı uygulayıp ardından mürekkep verdi ve süreç başarıyla sonuçlandı. Buna "kimyasal baskı" adını verdi. "Litografi" terimi, Yunanca "taş" (litho) ve "yazmak" (graphein) kelimelerinden türetilmiştir ve günümüzde planografi ile eş anlamlıdır.
1834 yılında Senefelder, Bavyera Kraliyet Baskı İşleri Müfettişi oldu, ancak aynı yılın Şubat ayında hayatını kaybetti.
1810 yılında bir Alman olan F. Weishaept, Senefelder'e demirden yapılmış el kumandalı bir litografi presini tamamlamasında yardımcı oldu.
1817 yılında Senefelder, litografi için kireç taşı yerine çinko plakalar kullanmayı denedi ancak başarılı olamadı.
1826 yılında bir Fransız olan Niepce, helyografi (güneş baskısı) sürecini icat etti.
1832 yılında (Qing Hanedanlığı, Daoguang'ın 11. yılı), İngiliz misyoner W.H. Medhurst, Çince kitaplar basmak amacıyla Makao'da bir litografi matbaası kurdu.
1837 yılında bir Fransız olan G. Engelmann, kromolitografiyi (renkli taş baskı) icat etti.
1840 yılında İngiliz mucit M. Ponton, albümin sürecini icat etti.
1868 yılında bir Alman olan J. Albert, kolotip (ışıkla baskı) yöntemini icat etti.
1869 yılında İngiliz bilim insanı D. Hauron, çıkarımsal renk karışımını kullanarak üç renkli renkli litografiyi icat etti.
1876 yılında (Qing Hanedanlığı, Guangxu'nun 2. yılı), Fransız Peder Vénard ve Çinli Qiu Ziangong, kilise dergileri basmak üzere Şanghay'da Tushehuan Litografi Matbaası'nı kurdular.
Ofset baskı, su ve yağın birbirini itmesi ilkesine dayanır. Baskı süreci şu şekilde ilerler:
İlk olarak, mürekkep alan görsel kısmı ofset kalıbı üzerinde oluşturulur. Görsel doğrudan kalıp üzerine yağlı bir kalemle çizilebilir veya fotoğrafik bir yöntemle oluşturulabilir.
İkinci olarak, kalıp su ile nemlendirilir. Su ve yağ birbirini ittiği için su, kalıbın görsel olmayan alanlarını kaplar ve bu alanlar görsel tarafından reddedilir.
Üçüncü olarak, tüm kalıp mürekkeple kaplanır. Su ve mürekkep birbirini ittiği için mürekkep, kalıbın nemlendirilmiş alanları tarafından reddedilir ve yalnızca yağlı görsel alanlarına yapışır.
Son olarak kağıt, kalıbın yüzeyine bastırılarak mürekkeplenmiş görsel kağıda aktarılır.
Ofset baskı genellikle litografi olarak da adlandırılır. Baskı görselinin kalıp üzerinde kabarık veya çukur olduğu yüksek baskı ve tifdruk (gravür) baskının aksine, ofset baskıda baskı görseli kalıp yüzeyinde tamamen düzdür. Baskı sürecinde kağıt görsele sürttükçe, özellikle kalıp yüksek hızlı baskı makinelerinde kullanıldığında görsel hızla aşınır. Kalıbın görsel alanlarındaki aşınmayı azaltmak için görsel önce kauçuk bir blankete aktarılır.
Mevcut kayıtlara göre ofset baskı, 1798 yılında ağır bir kireç taşı bloğundan kağıda doğrudan yağlı desenler basan Alman Alois Senefelder tarafından icat edilmiştir. Yüksek hızlı ve küçük ofset baskı makinelerinde, diğer tüm baskı yöntemlerinden daha fazla çıktı üreten çeşitli tiplerde ofset kalıpları kullanılır.
1798 yılında Bohemyalı Alois Senefelder tarafından icat edilen ofset baskı, 15. yüzyılda yüksek baskının icadından bu yana ilk yeni baskı süreciydi. Ofset baskının ilk günlerinde pürüzsüz kireç taşı kullanılıyordu; bu nedenle İngilizce "lithography" veya "lithos" adı, antik Yunanca "taş" kelimesinden türetilmiştir. Yağ bazlı görseller taşa uygulandıktan sonra, taşın yüzeyinin altına asit yedirilir ve ardından yalnızca yağsız alanlara yapışan ve burayı mühürleyen bir arap zamkı çözeltisi uygulanırdı. Baskı sırasında su, arap zamkı yüzeyine yapışır fakat yağlı kısımlara yapışmazdı; baskı sırasında kullanılan yağlı mürekkep ise yalnızca yağlı görsel alanlarına yapışırdı.
Ofset baskının icadını takip eden yıllarda bu baskı süreci, 19. yüzyılda kromolitografi olarak bilinen çok renkli görseller için kullanıldı. 19. yüzyıldan kalma pek çok enfes kromolitografik baskı ve yayın, Amerika Birleşik Devletleri ve Avrupa'daki müzelerde halen korunmaktadır. Kullanılan her renk ayrı bir taş kalıp gerektiriyordu. En büyük zorluk, görsellerin hassas bir şekilde üst üste oturtulmasıydı (register).
Günümüzde ofset baskıda alüminyum kalıplar kullanılmaktadır. Kalıplara grenleme (pürüzlendirme) dokusu fırçalanır ve ardından pürüzsüz bir ışığa duyarlı emülsiyon tabakası ile kaplanır. İstenen görselin fotoğrafik negatifi kalıbın üzerine yerleştirilir ve pozlanarak emülsiyon üzerinde pozitif bir görsel oluşturulur. Kimyasal işlemin ardından pozlanmamış emülsiyon temizlenir. Kalıp, baskı makinesindeki bir silindire monte edilir ve bir nemlendirme merdanesi kalıbın üzerinden geçerek kalıbın pürüzlü veya görsel olmayan alanlarına su uygular. Ardından bir mürekkep merdanesi kalıbın üzerinden geçerek yalnızca kalıbın pürüzsüz veya görsel alanlarına mürekkep uygular.
Bu görsel doğrudan kağıda aktarılsaydı ters bir görsel üretirdi, ancak kağıt ıslanırdı. Kullanılan yöntem, kalıp yüzeyi üzerinden kauçuk kumaşla kaplı bir merdaneyi geçirmektir; bu merdane suyu sıkar ve mürekkebi aktarır. (Gerçekte kauçuk kumaş esnektir ve mürekkebi aktarmada daha iyidir; suyu da aktarır ancak göz ardı edilebilecek kadar küçük miktarlardadır.)
Merdane kağıdın üzerinden geçerek mürekkebi kağıda aktarır. Görsel ilk olarak kauçuk kumaş merdaneye aktarıldığı için bu sürece "ofset baskı" da denir. Bu terim, görselin kalıptan kauçuk merdaneye ve ardından kağıda dolaylı (ofset) transferinden gelmektedir.
Yıllar içinde bu süreç, tek bir geçişte birden fazla renk basabilen çok renkli baskı makineleri ve nemlendirme ihtiyacını ortadan kaldıran (nemlendirmeyi mürekkep besleme sürecine dahil eden) Dahlgren mürekkep sistemleri de dahil olmak üzere birçok yeniliğe ve teknolojik iyileştirmeye tanık olmuştur.
Girdi tarafında, masaüstü yayıncılıktaki gelişmeler hemen hemen herkesin profesyonel kalitede mizanpajlar üretmesini sağlamış ve dizgi makinelerinin gelişimi, matbaaların dizgi işlerinin ara adımı olan fotodizgiyi atlamalarına olanak tanımıştır; dizgi makineleri doğrudan bilgisayar tarafından üretilen görsellerden film üretebilir hale gelmiştir. 21. yüzyıldan itibaren doğrudan kalıba pozlama (CTP) makineleri, film ihtiyacını ortadan kaldırmış ve doğrudan baskı kalıbına görüntü aktarabilir hale gelmiştir.
Susuz Baskı İlkesi
Toray Sistemi
Toray susuz baskı sistemi üç ana bileşenden oluşur: susuz kalıplar, özel olarak formüle edilmiş susuz baskı mürekkepleri ve sıcaklık kontrol sistemi ile donatılmış baskı ekipmanları.
Toray susuz kalıplarının yapısı çok katmanlıdır. Alt katman alüminyum tabandır, orta katman olarak bir fotosensitif polimer tabakası ile kaplanmıştır ve en üstte 2 mikronluk silikon kauçuk reçine tabakası bulunur. Toray susuz kalıbının türüne bağlı olarak baskı dayanımı, standart kuşe kağıda dayalı olarak 150.000 ila 600.000 baskı arasında değişmektedir. Ancak kağıt yüzeyi pürüzlü ise baskı dayanımı düşebilir. Toray susuz kalıpları, geleneksel geri dönüştürülebilir PS kalıplarına benzer şekilde geri dönüştürülebilirdir. Çeşitli tabaka ve web (bobin) ofset baskı makinelerinde kullanıma uygundur.
Bu kalıpların pozlanması, geleneksel kalıplarınkine benzer pozlama süreleriyle, geleneksel vakumlu şase pozlama üniteleri ve ışık kaynakları kullanılarak gerçekleştirilebilir. Pozlama sırasında UV ışık yoğunluğu, filmin yoğunluğuna göre kontrol edilir ve ışığın silikon reçine katmanına nüfuz etmesine ve altındaki polimer katmanı pozlamasına izin verilir. Polimer katmandaki ışık reaksiyonu çok hassastır, bu da inç başına 175 çizgiye (lpi) kadar yüksek kalıp çözünürlüğü ve %0,5 ila %99,5 nokta aralığı sağlar. Aşağıdaki şema, geleneksel sulu kalıpların görüntüleme mekanizmasını susuz kalıplarla karşılaştırmalı olarak açıklamaktadır.
Pozlamadan sonra kalıplar banyo edilir; bu işlem, susuz kalıp işleme için özel kimyasallar ve mekanik ekipman içeren basit bir süreçtir. İşlenmiş kalıp, görsel olmayan alanda mürekkebi iten bir silikon reçine katmanına sahipken, görsel alanında silikon reçine katmanı kaldırılır ve geride mürekkebi çeken polimer malzeme kalır. Kalıp tasarımı sırasında kalıp, su veya alkol kullanılmadan mürekkebi çekecek veya itecek şekilde seçici olarak işlenebilir.
Susuz mürekkep ile geleneksel mürekkep arasındaki temel fark, kullanılan reçine ve bağlayıcı türünde yatar. Susuz baskı mürekkeplerindeki bağlayıcı, reolojik özelliklerine göre seçilir ve geleneksel mürekkeplerdeki bağlayıcılardan biraz daha akışkandır (daha yüksek viskoziteye sahiptir). Susuz baskının ilkesi, kalıbın görsel olmayan alanındaki silikon reçine katmanının daha düşük yüzey enerjisine sahip olmasına dayanır. Mürekkep viskozitesi yüksekse, mürekkebin kendi içindeki moleküler çekim, silikon reçine ile olan afinitesinden (ilgisine) daha büyüktür ve bu da o alanlarda güçlü bir mürekkep iticiliği sağlar.
Sıcaklık, viskoziteyi etkileyen önemli bir faktördür. Susuz baskı sürecine su dahil olmadığı için kalıp yüzeyini soğutacak bir madde yoktur. Sürtünme nedeniyle baskı sırasında kalıp silindiri yüzeyinin sıcaklığı sürekli yükselir. Ayrıca susuz mürekkebin yüksek viskozitesi ve merdaneler üzerindeki mürekkep ezilmesi de yüzey sıcaklığının artmasına katkıda bulunur.
Hassas sıcaklık kontrolünün susuz baskı ekipmanlarında elzem olmasının nedeni budur. En popüler sistemler, içi boş titreşimli soğutma merdanelerinin soğutma işlemi sırasında soğutucu sıvıyı çektiği titreşimli soğutma teknolojisini kullanır. Bu yapı uzun yıllardır yüksek hızlı web ofset preslerinde kullanılmaktadır. İyileştirmelerin ardından tabaka baskı ekipmanlarına da uygulanmıştır. Neredeyse tüm tabaka baskı makinesi üreticileri, sıcaklık kontrolü için içi boş mürekkep titreşim merdaneleri sunmaktadır. Aşağıdaki şema, susuz bir baskı makinesindeki tipik bir sıcaklık kontrol sistemini göstermektedir. Mürekkep titreşim merdanelerinin sayısı sıcaklık kontrolünün etkinliğini etkiler.
Sıcaklık kontrol sisteminin görevi, soğutucu sıvıyı merdanelerin yörüngesi boyunca sirküle etmek ve baskı ünitesinin mekanik hareketinden kaynaklanan ısıyı uzaklaştırmaktır.
Bu tür bir sistemin mürekkep merdanelerini soğutmak (veya dondurmak) için değil, yalnızca normal çalışma sırasında baskı makinesinin kendine özgü ortam sıcaklığını korumak için tasarlandığını belirtmek gerekir. Sabit bir sıcaklığı korumak, optimum mürekkep viskozitesi için çok önemlidir. Aşağıdaki şema, susuz bir baskı sıcaklık kontrol sistemindeki optimum sıcaklık görev penceresini göstermektedir.
Susuz baskıda prova baskısı doğrudan film kullanılarak gerçekleştirilebilir. Ancak tüm analog sistemler susuz baskının düşük nokta kazancını doğru bir şekilde yeniden üretemez. Bazı deneyimli susuz baskı şirketleri yüksek hassasiyetli provalar sağlarken, diğerleri iyi sonuçlar elde etmek için kalibre edilmiş dijital prova sistemlerini kullanır.
Presstek Sistemi
Presstek PEARLdry baskı sistemi iki ana bileşenden oluşur: baskı kalıpları ve Toray tarafından kullanılan mürekkeple oldukça benzer olan özel olarak formüle edilmiş susuz mürekkepler.
Presstek'e göre, sıcaklık kontrol sisteminin kurulması baskı şirketleri için isteğe bağlıdır. Ancak daha yüksek baskı tirajlarına ulaşmak için bir sıcaklık kontrol sisteminin kurulması tavsiye edilir. PEARLdry kalıplarının maksimum baskı tirajı 50.000 baskıdır. PEARLdry kalıpları da geri dönüştürülebilirdir ve maksimum kalıp boyutu 23.75" x 29.4" (4-up) tir. Aşağıdaki şema, susuz baskıda kullanılan PEARLdry ABL negatif kalıbını göstermektedir.
Toray kalıplarına benzer şekilde, PEARLdry kalıplarının üst katmanı mürekkebi iten bir silikon reçine katmanıdır. Orta katman ise kalıp stabilitesini korurken mürekkebi emebilen fotosensitif katmandır.
Kalıpların görüntülenmesi ve pozlanması film ve kalıp banyosuna gerek kalmadan yapılır. Kullanılan görüntüleme teknolojisi, silikon reçine görsel katmanını kaldırmak için bir dizi IR (kızılötesi) lazer diyot dizisi kullanan ve altındaki alüminyum veya polyester katmanı mürekkep emilimi için açığa çıkaran ablatif görüntülemedir. Görüntüleme sırasında lazerler görsel katmanını hızla ısıtarak görselin ve üst silikon reçine katmanının kalıptan ayrılmasına neden olan gaz genleşmesine yol açar. Kalıbın görüntüsü oluşturulduktan sonra soyulur ve baskı makinesine monte edilir. Bu sistem, doğrudan baskı makinesi üzerinde kalıp pozlamaya (8-up A3 formatındaki GTP-DI veya Quickmaster DI gibi) veya Presstek'in PEARLsetter pozlama ünitesini kullanarak çevrimdışı (offline) kalıp pozlamaya olanak tanır. Çevrimdışı görüntüleme boyutları 8-up A3 (15.75"x20") ve 4-up A2 (23.75"x29.4") formatlarını içerir. 40 inçe (102 cm) kadar olan daha büyük formatlar için büyük formatlı kalıpların görüntülenmesi termal doğrudan görüntüleme makineleri kullanılarak gerçekleştirilebilir. Çeşitli PostScript sistemlerinin ortaya çıkmasıyla susuz baskının provası, Iris püskürtmeli yazıcılar ve 3M Rainbow gibi çeşitli dijital prova sistemleri türleri kullanılarak alınabilir.
Avantajları
Çevre dostu: Haşıl (hazne) suyu kullanımını ortadan kaldırarak çevre için son derece faydalı hale gelir.
Tutarlı renkler: Nemlendirme sistemi olmadan, baskı sürecinde basılı materyaller üzerindeki renk dalgalanmaları en aza indirilir.
İyi renk doygunluğu: Susuz baskı, SWOP standartlarından (Specifications for Web Offset Publications - Amerika Birleşik Devletleri'nde yaygın olarak kullanılan bir mürekkep seti) yaklaşık %20 daha yüksek renk yoğunluğuna ulaşır.
Nokta kazancı: Mükemmel detay çoğaltımı sunar; susuz baskı düşük nokta kazancı sergileyerek mükemmel detay çoğaltımı ile yüksek trampajlı işlerin basılmasına olanak tanır. İnç başına 175 çizgilik trampajda bile susuz baskı mükemmel sonuçlar verir.
Geniş baskı altı malzemesi yelpazesi: Susuz baskı, kuşe kağıtlar gibi geleneksel baskının kullanamadığı kağıtlar ve baskı altı malzemeleri üzerinde kullanılabilir. Nemlendirme sistemi olmadan, geleneksel baskıdaki kağıt kaynaklı birçok sorun ortadan kalkar.
Kısa baskı hazırlık süresi: Geleneksel baskı hazırlık süresinden yaklaşık %40 daha kısadır.
Çevresel Etki
Çevre korumada çığır açan gelişme.
Temiz hava, bol su kaynakları, gür ormanlar ve güvenli çalışma koşulları, dünya çapında ülkelerin takip ettiği çevresel hedeflerdir. Ancak bazı bölgelerde matbaacılık sektörü ciddi çevresel hasarlara yol açmıştır. Susuz baskı, çevrenin korunmasına önemli katkılarda bulunabilir.
Uçucu organik bileşiklerin (VOC) ortadan kaldırılması.
Susuz baskı, hazne sularında bulunan VOC kullanımını ortadan kaldırır. Bazı VOC'ler ozon tabakasını tüketebilir ve küresel ısınmaya katkıda bulunabilir. Su bazlı mürekkepler kullanılarak susuz baskı, VOC'lere veda eder.
Mürekkep teknolojisindeki devrim, kauçuk blanketleri temizlerken organik çözücü ihtiyacını ortadan kaldırarak VOC emisyonunu büyük ölçüde azaltır. Yıkama solüsyonları %93 su ve %7 zararsız yüzey aktif maddelerden (sabun gibi) oluşur ve bu da onları su bazlı temizlik maddeleri yapar.
Su kaynaklarının korunması.
1995 yılında dünya nüfusunun %92'si yeterli su kaynaklarına erişebiliyordu. Ancak su kaynakları mevcut hızla tüketilmeye devam edilirse 2050 yılına kadar dünya nüfusunun yalnızca %58'i yeterli suya erişebilecek. Gelecekte bazı ülkeler su kaynakları yüzünden savaşa bile girebilir.
Susuz baskı su kaynaklarını koruyabilir. Örneğin, dünyanın ilk nesil susuz web ofset presini kuran İsviçreli bir matbaa şirketi yılda 250.000 litre su tasarrufu sağlamaktadır. Bu suyun çoğu aksi takdirde neredeyse on bin insan için su kaynağı işlevi gören yakındaki bir gölden çekilecekti.
Orman kaynaklarının korunması.
Bir ton kağıt üretmek için 17 büyük ağacın kullanılması gerekir; bu miktar 20 kişinin bir yıl boyunca gazete okuması için yeterli kağıdı sağlar.
Ormanların tahrip edilmesi kağıt üretimi için hammadde sağlarken, aynı zamanda sayısız flora ve faunanın doğal yaşam alanlarını yok etmekte ve ekolojik dengeyi ciddi şekilde bozmaktadır.
Susuz baskıdaki hızlı mürekkep kuruma süreci sayesinde tabakalar hemen hizalanabilir ve baskı sırasında renk tutarlılığı korunabilir, bu da geleneksel baskıya kıyasla kağıt tüketiminde %30 ila %40 azalma sağlar. Bu durum sadece ormanları korumakla kalmaz, aynı zamanda üretim maliyetlerini de önemli ölçüde düşürür.
Daha temiz bir çevre ve daha sağlıklı insanlar.
Bütün gün toksik organik bileşikler içeren gazları soluyan matbaa işçileri sağlıklarına ciddi şekilde zarar vermekte; böbrek ve akciğer fonksiyonları etkilenmekte, ciltte kuruluk oluşmakta ve hatta dermatit ile sinir sistemi hasarları gibi sorunlar ortaya çıkmaktadır.
En ciddi sağlık hasarı, işçiler kauçuk blanketleri temizlemek için yüksek uçuculuğa sahip çözücüler kullandığında meydana gelir.
Açıkça görüldüğü üzere hazne sistemlerinin kullanımını ortadan kaldıran susuz baskı, blanket temizleme çözücülerindeki toksik maddeleri temizleyerek sadece havayı, toprağı ve suyu değil, insan sağlığını da korur.
Geleneksel Baskı ile Karşılaştırma
Daha parlak ve daha canlı renkler. Susuz ve geleneksel baskı arasındaki baskıların karşılaştırılması, susuz baskıların daha karanlık gölge alanları ve daha parlak vurgular ile daha yüksek kontrasta sahip olduğunu göstermektedir. Susuz baskı, geleneksel baskının ulaşamayacağı baskı kalitesine ulaşabilir.
Daha doğru renk çoğaltımı. Susuz baskılar daha yüksek mürekkep yoğunluğuna sahiptir ve geleneksel baskılara kıyasla daha zengin ve daha gerçekçi görsellere olanak tanır.
Daha iyi çözünürlük. Susuz baskılar geleneksel baskılara kıyasla daha net ve daha canlı görünür. Susuz baskı inç başına 300 çizgilik trampaj kullanırken, geleneksel baskı inç başına 175 çizgi kullanır.
Daha geniş renk gamı. Susuz baskı daha iyi baskı kalitesi sunar. Düşük nokta kazancı sayesinde gölge alanlardaki ince detaylar net bir şekilde çoğaltılabilir. Özellikle susuz baskılardaki daha yüksek mürekkep yoğunluğu renk gamını genişleterek daha doygun renkler elde edilmesini sağlar.
Aşağıdaki şema, bir SPM100 densitometresi kullanılarak ölçülen üç baskı türünün renk gamı alanlarını göstermektedir. Geleneksel baskının renk gamı alanı, susuz baskınınkinden belirgin şekilde daha küçüktür.
Yüksek mürekkep yoğunluğu nedeniyle, susuz tabaka baskının renk gamı çevresi, geleneksel web ofset baskınınkinden %21,3 ve geleneksel tabaka baskınınkinden %13 daha uzundur.