Składanie wygląda na proste z perspektywy odbioru maszyny, ale jakość każdej składki zależy od sposobu uformowania zgięcia. W komercyjnych liniach introligatorskich dominują cztery mechanizmy, a każdy z nich inaczej równoważy szybkość i dokładność. Ich znajomość pomaga w drukarni dobrać zadanie do właściwej maszyny i prześledzić zgięcia, które pękają, przesuwają się lub nie układają prosto.

Składanie udarowe nożem

Trójkąt składający formuje pierwsze zgięcie w kierunku ruchu papieru. Następnie wysuwany nóż z cylindra składającego wciska arkusz między dwa stale obracające się wałki składające, które dociskają bigę i przekazują składkę na cylinder zbierający. Maszyny działające na tej zasadzie nazywa się składarkami udarowymi. Mechanizm jest prosty, znosi duże prędkości maszyny i wymaga niewielkiej konserwacji, ale na lekkich papierach położenie zgięcia może przesuwać się o około milimetr.

Składanie rotacyjne w maszynach zwojowych

W składarce rotacyjnej pocięty arkusz jest prowadzony przez szpilki na cylindrze składającym i cylindrze odbierającym. Gdy oba cylindry się obracają, sprężysty nóż wciska arkusz w szczelinę cylindra składającego, a para szczęk zamyka się wzdłuż linii zgięcia i odbiera składkę, podczas gdy nóż się wycofuje. Ponieważ zgięcie formują dwa cylindry toczące się po sobie, dokładność jest duża, a prędkości odpowiadają produkcji książek i czasopism w druku offsetowym zwojowym. Liczbę cylindrów składających i kolejność zgięć dobiera się do liczby zgięć i rodzaju składki.

Składanie nożowe w introligatorni

Składarka nożowa wciska arkusz w szczelinę między dwoma przeciwbieżnymi wałkami składającymi, które przeciągają go i utrwalają bigę. Przenośnik podaje złożony arkusz do następnego stanowiska na drugie lub trzecie zgięcie. Bigi są mocne, a położenie stabilne, co ma znaczenie dla bloków oprawy klejonej, ale nóż musi wykonać pełny skok w każdym cyklu, więc wydajność pozostaje niższa niż w składarce rotacyjnej.

Składanie kieszeniowe przy zgięciach równoległych

W składarce kieszeniowej arkusz przechodzi przez parę wałków i wsuwa się do kieszeni składającej, aż jego krawędź natrafi na ogranicznik. Papier się wybrzusza i zostaje wciągnięty przez drugą parę wałków, tworząc zgięcie równoległe. Powtórzenie sekwencji w kolejnych kieszeniach daje dwa, trzy lub cztery zgięcia równoległe, zanim składka trafi na stół odbiorczy. O położeniu zgięcia decydują ograniczniki, docisk wałków i szczeliny kieszeni, więc arkusz próbny zmierzony linijką wciąż jest pewniejszy niż domysły.

Niezależnie od zasady, na której pracuje zakład, trzy kontrole utrzymują jakość: położenie zgięcia mierzone względem obcięcia, wytrzymałość bigi na papierze powlekanym i równomierny docisk wałków na całej szerokości. Składarka ustawiona poprawnie w poniedziałek do piątku rozreguluje się bez tych kontroli.