W druku kolorowym standardowo stosuje się cztery kolory: żółty, magenta, cyjan i czarny, drukowane w określonej kolejności. Teoretycznie dla tych czterech kolorów możliwe są dwadzieścia cztery różne kolejności druku i każda powinna dać zadowalający wynik. Różne kolejności prowadzą jednak do odmiennych efektów kolorystycznych na zadrukowanym materiale. Racjonalna kolejność kolorów wzmacnia barwy, przybliża obraz do oryginału i poprawia czytelność oraz głębię. Chroni też powierzchnię papieru, zwiększa połysk wyrobu i ułatwia pasowanie. Ma to szczególne znaczenie w druku kolorowym, zwłaszcza w opakowaniach, przy użyciu więcej niż czterech kolorów, kolorów dodatkowych lub pełnego pokrycia.

W druku fleksograficznym formy drukujące często stosują kolory pełne, a farby wodne mają zwykle niższą przezroczystość. Dlatego przy ustalaniu kolejności pasowania form trzeba sprawdzić, czy nakładające się kolory spełniają wymagania oryginału i dają dobry efekt pasowania, ponieważ bezpośrednio wpływa to na jakość wyrobu. O kolejności kolorów decyduje głównie projekt oryginału i przyjęta kolejność wykonania form, ale może się ona zmieniać w zależności od cech wyrobu i wymagań procesu.

Ogólnie o kolejności kolorów w druku fleksograficznym decydują następujące czynniki:

  1. Farby o silnym kryciu drukuje się najpierw. Zwykle najpierw drukuje się kolory jasne, potem ciemniejsze.
  2. Przy druku wielokolorowym bez ciemnego konturu ciemny kontur drukuje się najpierw.
  3. Jeśli kolor ciemny ma zakryć krawędzie konturu obrazu i usunąć obwódki, musi być zadrukowany jako ostatni. Jeśli jednak ten kolor ciemny służy również jako wzorzec pasowania, można go częściowo zadrukować najpierw, a następnie spasować z pozostałymi kolorami, przy czym ciemny kontur drukuje się jako ostatni.
  4. Główny ton obrazu zwykle drukuje się jako ostatni.
  5. W obrazach zawierających zarówno półtony, jak i pełne krycie kolory półtonowe i pełne należy drukować osobno, aby wyregulować nacisk i użyć różnych farb, co zapewnia jakość druku.

W druku trójkolorowym typowa kolejność to: cyjan, magenta, żółty, przy gęstościach krycia około 1,6 dla cyjanu, 1,4 dla magenty i 1,2 dla żółtego.

Teraz omówimy ważny obszar zastosowań druku fleksograficznego: kolejność kolorów w druku opakowań z tworzyw sztucznych.

Druk na opakowaniach z elastycznych tworzyw sztucznych zwykle zaczyna się od podkładu z farby białej, który wzmacnia pozostałe kolory. To rozwiązanie ma kilka zalet: po pierwsze, farba biała ma najlepsze powinowactwo do folii poliolefinowych (PE, PP), co daje silną przyczepność; po drugie, biel odbija wszystkie kolory, dzięki czemu nadruk jest żywszy; po trzecie, pogrubia warstwę farby, co zwiększa głębię i plastyczność druku.

Druk fleksograficzny na opakowaniach z elastycznych tworzyw sztucznych dzieli się na druk wewnętrzny i druk zewnętrzny. Druk wewnętrzny polega na przeniesieniu farby formą z obrazem odwróconym na wewnętrzną stronę przezroczystej folii, co daje prawidłowy obraz na zewnętrznej powierzchni folii. Druk zewnętrzny ma odwrotną kolejność kolorów. Dla druku zewnętrznego typowa kolejność to: biały, żółty, magenta, cyjan, czarny. Dla druku wewnętrznego: czarny, cyjan, magenta, żółty, biały.

Materiały drukowane wewnętrznie są jaśniejsze, bardziej kolorowe, odporne na blaknięcie, wilgoć i ścieranie, trwałe, nie sklejają się i nie pękają. Ponieważ farba jest naniesiona na wewnętrzną stronę folii (między dwiema warstwami folii), nie zanieczyszcza pakowanych produktów i spełnia wymogi higieniczne.

Maszyny fleksograficzne to maszyny wielokolorowe, stosujące nakładanie mokre na suche przy co najmniej sześciu kolorach, zwykle dziesięciu, a maksymalnie dwunastu, z lakierowaniem UV i podczerwienią. Drukowane wyroby to głównie materiały dekoracyjne z tekstem, obrazami, półtonami i pełnym kryciem, a część wymaga farb metalicznych i połysku. Dlatego kolejność kolorów w druku fleksograficznym jest bardzo elastyczna. Przy jej ustalaniu trzeba przeanalizować wymagania konkretnego wyrobu, aby uzyskać najlepszą kolejność. Na przykład najpierw można drukować półtony, potem pełne krycie, następnie farby metaliczne, a na końcu połysk. W niektórych przypadkach, gdy kolor farby jest zbyt ciemny, a wałek aniloksowy nie zapewnia potrzebnej grubości, kolor trzeba nadrukować na innym zespole. Kolejności półtonów w czterech kolorach nie należy zmieniać dowolnie. W druku kolorami dodatkowymi ogólna zasada mówi, że najpierw drukuje się kolory jaśniejsze, aby wzmocnić jasność ciemniejszych kolorów przy nakładaniu. W przypadku kolorów dodatkowych drukowanych metodą nakładania najpierw drukuje się kolor podrzędny, a potem kolor główny.