Kitap, dergi ve ambalaj baskısında renkli baskı ana akım hale gelmiş, genel baskı kalitesi sürekli iyileşmiştir. Ancak öznel ve nesnel etkenler nedeniyle gerçekten yüksek kaliteli basılı ürünler hâlâ oldukça azdır ve yurt dışındaki üstün baskıların kalitesine henüz tam olarak ulaşılamamaktadır.

Renkli basılı ürünlerin kalitesi çoğaltma sürecindeki birçok etkene bağlıdır; bunlar arasında orijinal görüntünün ton geçişi, nokta kazancı ve renk dengesi yer alır. Bu etkenler içinde baskı öncesi görüntü hazırlama kalitesi belirleyici rol oynar. Belirli eksiklikler kalıp yapımı ve baskı sırasında kısmen giderilebilse de yalnızca bu aşamalara dayanarak yüksek kaliteli baskı elde etmek neredeyse imkansızdır. Bu nedenle baskı öncesi işlem sırasında orijinal kalitesinin yetersiz olduğu tespit edilirse düzeltici önlemler olabildiğince erken uygulanmalıdır. Aşağıda birkaç temel teknik ve yöntem ele alınmaktadır.

1 Orijinalin Ton GeçişiRenk Kaymasını Düzeltme

Çoğaltılan bir görüntünün kalitesi esas olarak üç ölçüte göre değerlendirilir: ton geçişi, renk çoğaltımı ve netlik. Bunlar içinde ton geçişi en kritik olanıdır.
Normal bir orijinal, aşırı açık veya koyu olmadan dengeli parlaklık göstermeli; açık tonlar, orta tonlar ve gölgeler makul biçimde dağılmalı, yeterli yoğunluk seviyelerine ve pürüzsüz, zengin ton geçişlerine sahip olmalıdır.

2 Orijinalin Yoğunluğu

Bir orijinalin maksimum ve minimum yoğunluğu arasındaki fark (yani kontrast) çoğaltma kalitesini etkileyen önemli bir parametredir. Günümüzde genel basılı ürünlerde ulaşılabilen maksimum yoğunluk yaklaşık 1,8 iken fotoğraf baskıları genellikle yaklaşık 1,7 maksimum yoğunluğa ulaşır. Orijinal rötuş sırasında siyah mürekkep yoğunluğu genellikle 1,8 civarında tutulur.

Genel olarak beyaz kağıt üzerinde çoğaltılabilir yoğunluk aralığı 0–1,8 ile sınırlıdır; bu, orijinallerin kalıp yapımı ve baskı süreçlerinin izin verdiği yoğunluk aralığına uygun olması gerektiği anlamına gelir. Bir orijinalin yoğunluk aralığı çok geniş olduğunda tarayıcılar ve elektronik renk ayrım sistemleri bu aralığın dışındaki alanlara karşı daha az hassas hale gelir ve ayrılan kalıplarda ton geçişi düzleşir.

Pratik deneyimler 0,3–2,1 (yaklaşık 1,8 kontrast) orijinal yoğunluk aralığının en uygun olduğunu göstermektedir. Renkli negatif orijinaller için yoğunluk farkı genellikle 2,4 içinde tutulmalıdır. Kontrast 2,5'in altındaysa uygun ton sıkıştırmasıyla kabul edilebilir çoğaltma sonuçları elde edilebilir. Ancak kontrast 2,5'i aştığında çoğaltma sırasında ton sıkıştırması yapılsa bile aşırı detay kaybı kaçınılmaz olur ve baskı sonuçları tatmin edici olmaz.