Nierówny stos wykładowy widać na długo przed tym, zanim ktokolwiek policzy arkusze. Stos przechyla się na jedną stronę, narożniki przychodzą zagięte, a łopatki wyrównywacza drapią po wierzchnim arkuszu zamiast go prowadzić. W introligatorni ten sam stos trzeba ręcznie przebierać, a liczba arkuszy z nakładu przestaje się zgadzać z liczbą na zleceniu. Wykładanie w maszynie arkuszowej ma cztery proste wymagania: arkusz spada luźno, układa się prosto, tworzy płaski stos i na każdym arkuszu zachowuje ten sam kierunek krawędzi chwytanej i przeciwnej. Gdy jedno z tych czterech zawodzi, przyczyny szuka się zwykle w jednym z ośmiu obszarów poniżej.

Zbyt dużo wody na płycie powoduje zwijanie arkusza

Papier pozostaje płaski tylko wtedy, gdy jego wilgotność jest zbliżona do poziomu, do którego został skondycjonowany. Gdy płyta niesie więcej wody, niż arkusz może równomiernie wchłonąć, włókna po stronie zadrukowanej pęcznieją i arkusz się zwija, zwykle w stronę obciągu. Zawinięty arkusz nie ma już sztywności na końcu, więc boczne i tylne łopatki przesuwają go, zamiast wyrównywać. Prowadź maszynę przy najmniejszej ilości wody, która utrzymuje płytę w czystości, i dopasuj podawanie nawilżania do powierzchni zadrukowanej po każdej stronie arkusza. Płyta z dużym pokryciem przy jednej krawędzi wymaga mniej wody przy tej krawędzi, a nie więcej wszędzie.

Duże powierzchnie pełne i mokra farba

Duże powierzchnie pełne nakładają grubą, lepką warstwę, która nie związała, zanim arkusz dotrze do stosu. Świeża warstwa farby nie pozwala arkuszowi leżeć płasko, a na lżejszym papierze koniec opada w dół podczas spadania arkusza. Przy pełnym pokryciu nieco zwolnij maszynę, zmniejsz lepkość farby w granicach, których kolor nadal wymaga, i przejrzyj kolejność farb, aby duża powierzchnia pełna nie była ostatnią nakładaną warstwą. Gumka lub pasek gazy rozpięte w poprzek łopatek wyrównywacza dają zawiniętemu końcowi miękkie podparcie, co często wyrównuje stos bez zmiany ustawień maszyny.

Łopatki wyrównywacza rozstawione szerzej niż arkusz

Jeśli boczne lub tylne ograniczniki są ustawione na większy format niż ten, który jest na maszynie, arkusz ma miejsce na przesuwanie i nigdy się nie wyrówna. Ustaw łopatki na rozmiar arkusza lub o milimetr, dwa więcej, nie więcej. Sprawdź też krzywkę, która porusza łopatkami: gdy moment wychylenia nie zgadza się ze zwolnieniem chwytaków, arkusz trafia na łopatkę w drodze do stosu i ląduje krzywo. Zsynchronizuj wychylenie łopatek z momentem puszczenia przez chwytaki, wtedy arkusz wpada w szczelinę, która jest już otwarta.

Kółka ssące hamulca arkusza

Arkusze podbijane do góry przy wejściu na stos wskazują na hamulec arkusza, a nie na wyrównywacz. Kółka ssące są albo zapchane pyłem papierowym, albo mają zbyt słaby ciąg, by przytrzymać koniec arkusza. Wyjmij kółko, przeczyść małe otwory na jego obrzeżu, zmyj pył i mgłę farbową, i ustaw podciśnienie tak, aby koniec pozostawał płaski podczas spadania. Kółko, które straciło przyczepność, pozwala końcowi się podnieść, a następny arkusz ląduje na uniesionej krawędzi.

Moment zwolnienia chwytaków w wykładaniu łańcuchowym

Chwytaki wykładania łańcuchowego, które otwierają się za wcześnie, upuszczają arkusz przed stosem; te, które otwierają się za późno, przenoszą go za tylny ogranicznik i pozwalają mu odbić. W obu przypadkach arkusz wchodzi pod kątem. Ustaw zwolnienie tak, aby arkusz był całkowicie wolny tuż nad stosem, i sprawdź ustawienie na obu listwach chwytakowych, ponieważ zgięty palec chwytaka po jednej stronie daje takie samo krzywe lądowanie jak źle ustawiona krzywka.

Papier cieńszy, niż maszyna dobrze obsługuje

Papier poniżej około 52 g/m² daje wykładaniu prawie nic do pracy. Po przejściu między obciągiem a cylindrem dociskowym arkusz pobiera wodę przez obciąg, wiotczeje i składa się lub przesuwa w drodze w dół. Prace offsetowe zwykle wykonuje się w formacie ćwiartki arkusza lub większym, więc niepodparty odcinek jest długi. Utrzymuj papier zlecenia na poziomie 52 g/m² lub wyższym, gdy zlecenie na to pozwala, a gdy trzeba puścić lżejszy arkusz, zmniejsz wodę, zwolnij i dodaj lekki nadmuch powietrza, aby przytrzymać koniec płasko.

Płaskość, formowanie i faliste krawędzie

Papier, który przychodzi z falistymi krawędziami, wybrzuszonym środkiem lub nierównym formowaniem, nie ułoży się płasko, niezależnie od tego, jak dobrze ustawione jest wykładanie. Skondycjonuj papier przed drukiem: powieś go w hali maszyn, a następnie ułóż w magazynie lub hali pod deskami dociskowymi obciążonymi ciężką płytą, aby arkusze się ułożyły płasko. Papier inny niż kredowy powlekany korzysta z lekkiego podbicia i przetasowania, które uwalnia naprężenia pozostałe po wstędze z papierni. W przypadku tektury kartonowej ten sam etap kondycjonowania ma podwójne znaczenie, ponieważ wybrzuszona tektura też źle się podaje i drukuje z nierównym dociskiem.

Suche powietrze i elektrostatyka w hali maszyn

Zimą niska wilgotność względna wyciąga wilgoć z arkusza, a suchy papier gromadzi ładunek elektrostatyczny. Arkusze przywierają wtedy do siebie i do ramy wykładania, więc spadają w kępach i lądują krzywo. Przywróć w pomieszczeniu normalny zakres wilgotności, uszczelnij okna zamiast otwierać je dla przewietrzenia, i użyj listwy jonizującej lub eliminera elektrostatycznego przy wykładaniu. Rozpryskiwanie wody na podłodze to prymitywny, ale skuteczny środek doraźny, gdy nie ma nawilżacza. Higrometr na ścianie jest tu wart więcej niż domysły, ponieważ ta sama skarga wraca przy każdym ochłodzeniu.

Większość usterek wykładania ustępuje, gdy przyczyna zostanie wyizolowana, a osiem powyższych kontroli obejmuje te najczęstsze. Zacznij od wody i farby, ponieważ zawinięty lub lepki arkusz niweczy każde późniejsze ustawienie mechaniczne. Następnie potwierdź ustawienie łopatek i hamulca, a na końcu zajmij się kondycjonowaniem papieru i wilgotnością w pomieszczeniu. Stos, który układa się prosto, oszczędza introligatorni całą zmianę przebierania i utrzymuje zgodność liczby arkuszy z nakładem.