Lakierowanie polega na naniesieniu przezroczystej warstwy ochronnej na podłoże drukowe po przeniesieniu obrazu. Warstwa ta zwiększa trwałość powierzchni i zapewnia odporność na wilgoć oraz przetarcia.
Typowe zastosowania to błyszczące menu restauracyjne i okładki raportów rocznych. Materiały lakiernicze są różne, a nowoczesne warianty, takie jak lakiery na bazie żywic epoksydowych, dają lepszą odporność na zużycie.
Pełne pokrycie powierzchni można uzyskać kilkoma metodami. Jedna z nich to maszyna offsetowa z usuniętymi nawilżaczami, a procesy wypukłe i sitodruk służą do konkretnych zastosowań lakierowania.
Flocking tworzy puszystą, fakturowaną powierzchnię przez przyklejenie włókien tkaniny do wilgotnej farby. Technika ta pojawia się na produktach takich jak opakowania drukowane, koszulki i kartki okolicznościowe.
Niektóre wykładziny ścienne wykorzystują flocking do uzyskania charakterystycznych faktur. Ten wysoce specjalistyczny proces uszlachetniania nie występuje często w branży komunikacji graficznej.
Laminowanie łączy dwa lub więcej materiałów w jedną, trwałą całość. Typowy przykład to laminowanie folii na wizytówkach, z których powstają identyfikatory konferencyjne do bagażu.
Menu restauracyjne często poddaje się laminowaniu, aby chronić powierzchnię i zapobiec szybkiemu zużyciu oraz zniszczeniu papieru.
Numerowanie to proces kolejnego nanoszenia cyfr w porządku rosnącym lub malejącym na podłoże, zwykle papier. Numer przenosi obraz wypukły pokryty farbą, a dociskany przez maszynę tłok obraca głowicę numerującą i zmienia cyfry przy każdym odbiciu. Patrz rysunek 6-31.
Maszyny numerujące często ustawia się tak, aby startowały od maksymalnej liczby; ostatnia wydrukowana cyfra to numer jeden. Zapobiega to nadwyżkom nakładu i zapewnia właściwą kolejność biletów, formularzy i innych materiałów. Numerowane bilety lub przepustki to przykład numerowania sekwencyjnego. Patrz rysunek 6-32.
Tłoczenie folią, zwane potocznie złoceniem, przenosi folię na podłoże. Standardem jest złoto lub imitacja złota, ale jako materiały do tłoczenia na gorąco dostępne są też srebro i inne kolory.
Ten proces przenoszenia obrazu jest blisko związany z drukiem wypukłym. Obrazy wypukłe mocuje się między dwoma podgrzewanymi szczękami (rysunek 6-33). Folię powlekaną umieszcza się między czcionkami a podłożem, po czym podgrzane czcionki dociskają ją. Przeniesienie obrazu zależy od temperatury, nacisku i czasu docisku.
Obrazy wypukłe wykonuje się zwykle z mosiądzu lub trwalszego stopu, aby wytrzymały temperaturę i nacisk. Produkcję tłoczenia obsługują urządzenia automatyczne, choć przy małych ilościach stosuje się prasy ręczne. Niektóre zakłady adaptują prasy płaskie do tłoczenia na gorąco.
Zrównoważony rozwój pozostaje głównym czynnikiem, a większy nacisk kładzie się na materiały uszlachetniające nadające się do recyklingu i biodegradowalne. Postęp druku cyfrowego umożliwia też ekonomiczną personalizację tych efektów w małych nakładach.