Blady, wyprany kolor na maszynie fleksograficznej rzadko oznacza błąd w projekcie. W większości przypadków farba trafia na podłoże w cieńszej warstwie, niż wymaga zlecenie, albo traci siłę, zanim tam dotrze. W druku fleksograficznym farba jest przenoszona z wałka anilox przez płytę fotopolimerową, więc każdy słaby punkt tego łańcucha ujawnia się jako jaśniejszy nadruk na arkuszu lub wstędze. Przejście po kolei przez sześć przyczyn poniżej zwykle pozwala zlokalizować usterkę w ciągu kilkuset odbitek.
1. Zbyt dużo wody w farbie wodnej
Farbę fleksograficzną wodną podaje się przy określonej lepkości roboczej i należy ją korygować tylko małymi, odmierzonymi krokami. Dodanie wody w celu szybkiego obniżenia lepkości rozcieńcza barwnik razem z nośnikiem, a nadruk słabnie z każdą dolewką. Woda popłuczynowa zalegająca w wannie, pompie lub przewodzie powrotnym działa tak samo, często przez noc. Mocno rozcieńczoną farbę należy wymienić na świeżą, opróżnić i osuszyć przewody, a ilość dodanej wody zapisywać na zmianę, zamiast oceniać na oko. Dzienny rejestr zatrzymuje powolne odchylenie, zanim dotrze do płyty.
2. Zużyte lub zatkane komórki wałka anilox
Wałek anilox jest urządzeniem dozującym dla całej maszyny, a jego objętość decyduje o tym, ile farby opuszcza komorę. Komórki, które się spłyciły lub są częściowo wypełnione zaschniętą farbą, przenoszą mniejszą objętość i dają jaśniejszy nadruk przy tych samych ustawieniach. Wałek należy obejrzeć przez lupę w dobrym świetle, wyczyścić właściwym preparatem otwierającym komórki i porównać ryt z specyfikacją wałka zapisaną w pliku zlecenia. Żaden dodatkowy nacisk ani mocniejsza farba nie odzyska objętości, której wałek nie jest w stanie utrzymać, więc zużyty anilox to decyzja o wymianie, a nie o regulacji.
3. Lepkość farby poniżej zakresu roboczego
Niska lepkość daje cienką, wodnistą warstwę, która słabo się przenosi i wysycha na jasno. Farbę należy sprawdzić kubkiem lepkościowym w temperaturze maszyny, nie w temperaturze pokojowej, i porównać odczyt z zakresem ustalonym dla tej farby i tego rastra anilox. Niski odczyt koryguje się świeżą farbą, a nie samą wodą lub rozpuszczalnikiem. Przy długich nakładach odczyty należy wykonywać w stałych odstępach, ponieważ woda paruje z wanny i lepkość rośnie, a potem znów spada, gdy operator uzupełnia farbę.
4. Zbyt cienka warstwa farby
Grubość warstwy na podłożu jest iloczynem objętości anilox, części stałych farby i skuteczności przenoszenia. Jeśli pierwsze trzy kontrole są prawidłowe, a kolor nadal jest słaby, należy podnieść lepkość w granicach specyfikacji, zmniejszyć nacisk listwy zgarniającej, aby więcej farby zostało w komórkach, i stopniowo zwiększać podawanie z anilox, obserwując gęstość. Gdy farba słabo się przenosi na trudnym podłożu, dodatek poprawiający przenoszenie w formule jest lepszym rozwiązaniem niż zalewanie płyty.
5. Zbyt wysoki nacisk płyty
Nadmierny docisk wyciska farbę z obszarów zadrukowanych i daje jaśniejszy nadruk wraz z przyrostem punktu na krawędziach. Nacisk płyty na podłoże należy ustawić na najlżejszy, który daje pełny, czysty odcisk, a następnie ponownie sprawdzić gęstość, zamiast zakładać, że większy nacisk oznacza więcej koloru. Ta sama zasada dotyczy styku anilox z płytą: zbyt mocny docisk wygarnia komórki do sucha, zanim dojdzie do przeniesienia.
6. Zbyt mało barwnika w farbie
Gdy wszystkie ustawienia mechaniczne są prawidłowe, a nadruk nadal jest blady, zawartość pigmentu może być po prostu zbyt niska dla danego podłoża i objętości anilox w użyciu. Ujawnia się to jako nadruk cienki, ale równy, bez brakujących punktów i smug. Należy poprosić dostawcę farby o mocniejsze rozcieńczenie dopasowane do maszyny lub dostosować formułę na miejscu zgodnie z charakterystyką przenoszenia danej maszyny. Zmianę trzeba potwierdzić odciskiem kontrolnym lub nadrukiem próbnym, zanim zatwierdzi się cały nakład.
Praktyczna kolejność kontroli na maszynie
Zaczynamy od najtańszych i najszybszych kontroli. Potwierdzamy partię farby i odczyt lepkości, sprawdzamy wałek anilox pod kątem zużycia i zaschniętej farby, weryfikujemy ustawienia docisku płyty i anilox, a następnie przeglądamy masę warstwy i schnięcie. Dopiero po tych czterech krokach należy zmieniać formułę farby. Zapis każdego odczytu w karcie zlecenia ułatwia prześledzenie kolejnego przypadku i daje zespołowi przygotowania do druku oraz zespołowi farb wspólne odniesienie, gdy kolor odchyla się między zmianami.
Blady nadruk to najpierw problem pomiaru, a dopiero potem problem farby. Maszyna, która rejestruje lepkość, specyfikację anilox, ustawienia docisku i gęstość, utrzymuje kolor w tolerancji, a sześć przyczyn powyżej staje się krótką listą znanych kontroli, a nie zgadywaniem pod koniec zmiany.