Każde zlecenie drukarskie zaczyna się na długo przed tym, zanim pierwszy arkusz trafi na maszynę. Zaczyna się od pliku, a większość plików powstaje z myślą o ekranie, nie o farbie. Projektanci dążą do tego, co dobrze wygląda na monitorze, a ta praca nie uwzględnia form drukowych, rozbarwień ani papieru. Dlatego staranna drukarnia stawia etap kontroli na początku przygotowania do druku, przed RIP-em, odbitką cyfrową, formą drukową czy filmem. Cel jest prosty: wychwycić błędy powodujące problemy z wyjściem, dopóki ich usunięcie wymaga jeszcze kilku kliknięć.
Do czego służy kontrola przed drukiem
Kontrola przed drukiem to systematyczne sprawdzenie pliku klienta pod kątem wymagań wybranego procesu drukowania. Znajduje się między projektem a wyjściem i patrzy na plik jak na zestaw danych produkcyjnych, a nie jak na grafikę. Strona, która dobrze czyta się na ekranie, może wciąż zawierać obraz w niewłaściwej przestrzeni barwnej, czcionkę, której nie da się osadzić, albo spad zbyt wąski dla formatu po obcięciu. Każdy z tych błędów jest tani do poprawienia przy biurku i kosztowny po naświetleniu form. Czysty, ustandaryzowany plik elektroniczny chroni też kolejne etapy, od przetwarzania obrazu rastrowego po odbitki cyfrowe i wyjście form.
Jak przebiega kontrola
Codzienna metoda polega na otwarciu pliku w programie, w którym powstał, i sprawdzeniu go narzędziami tego programu, z poprawieniem wszystkiego, co wyjdzie na jaw. W przypadku plików nieznanego pochodzenia albo dla drugiej opinii dedykowane narzędzia do kontroli przed drukiem, takie jak FlightCheck, mogą przeanalizować dokument i zgłosić znalezione błędy. Niektóre drukarnie stosują oba podejścia, wykorzystując automatyczny raport do wychwycenia tego, co umyka oku.
Co podlega sprawdzeniu
Przebieg kontroli przed drukiem obejmuje zwykle format strony, spad, tekst, format obrazu, dowiązania obrazów, tryb koloru, czcionki, efekty, nadruk i trapping. W praktyce kontrole dzielą się na cztery grupy.
Obrazy. Potwierdź, że nic nie jest ukryte, przycięte ani wyświetlane w nieoczekiwany sposób. Sprawdź, czy umieszczone pliki mają obsługiwany format i nie są skompresowane w sposób nieczytelny dla urządzenia wyjściowego. Szukaj obrazów RGB w procesie oczekującym CMYK, sprawdź, czy każde dowiązanie wskazuje właściwy oryginał, i potwierdź rozdzielczość oraz fizyczny rozmiar plików EPS i TIFF. Zwróć uwagę na każdy obraz obrócony, przeskalowany, przycięty lub poddany silnym efektom, bo każda transformacja może zmienić sposób rozbarwiania pliku.
Czcionki. Potwierdź, że tekst został zamieniony na krzywe tam, gdzie to wymagane, i że żadnej czcionki nie brakuje. Szukaj zniekształconych znaków i przesuniętego tekstu. Czcionki PostScript wymagają dostarczenia zarówno czcionki ekranowej, jak i drukarkowej. Sprawdź, czy układ tekstu zgadza się z projektem.
Kolor. Usuń wypełnienia RGB ze zleceń drukowanych w czterech kolorach, zdecyduj, które kolory dodatkowe są rzeczywiste, a które należy przekonwertować, i usuń kolory zdefiniowane, ale nieużywane. Potwierdź, że każdy gradient odtworzy się zgodnie z zamierzeniem. Tam, gdzie stosuje się nadruk, upewnij się, że jest zamierzony.
Geometria i znaki. Potwierdź, że format po obcięciu zgadza się ze zleceniem, że spad osiąga wymaganą głębokość, że grubości linii są wystarczające, by się utrzymać, i że nadruk jest ustawiony zgodnie z zamierzeniem.
Pułapki programów, o których warto wiedzieć
Niektóre programy kryją powtarzające się zagrożenia. W Photoshopie spłaszcz warstwy, które mają znaczenie, i usuń kanały, które go nie mają, aby zapisany plik zawierał tylko użyteczne dane. W Illustratorze czarna 100 procent jest wybijana, a nie nadrukowywana, chyba że ustawisz to w opcjach nadruku czerni, wyjście wektorowe należy ustawić wystarczająco wysoko, by zachować gładkość krzywych, a wypełnienia białe wymagają sprawdzenia flagi nadruku, inaczej mogą zniknąć. Illustrator przycina też wyjście do zawartości strony, więc strona z jednym małym obrazem wyjdzie w tym małym rozmiarze, chyba że dodasz obramowanie wielkości strony bez koloru albo poprawisz ustawienia wyjścia w konfiguracji rozbarwień.
CorelDRAW ma własną listę. Tekst akapitowy zawierający znaki specjalne może się rozsypać, mały tekst najlepiej ograniczyć do jednego lub dwóch kolorów, a zamieniony tekst powinien mieścić się w rozsądnej liczbie węzłów. Zamiana niektórych czcionek na krzywe daje litery puste w środku. Z tekstu wklejonego z edytora tekstu usuń podwójne spacje. Zaimportowane pliki PSD z przezroczystością przekonwertuj na bitmapę i nie obracaj ich ani nie odbijaj lustrzanie. Gradienty od koloru do czerni trzeba zdefiniować tak, by czarny koniec nie wybijał dziury w pozostałych formach, a kolorom dodatkowym nie można nadać przezroczystości ani cieni bez konwersji.
Użytkownicy FreeHand powinni unikać umieszczania obrazów w odcieniach szarości, zamieniać tekst na krzywe w blokach wielojęzycznych, definiować nadruki przed umieszczeniem plików w innych programach i pomijać opcję ciężkich czcionek. W PageMakerze ustaw rozmiar i rozdzielczość obrazu w odpowiednim edytorze obrazów przed umieszczeniem, unikaj skalowania dużych obrazów w układzie, zapisuj długie cienkie obrazy jako DCS i unikaj wbudowanych efektów tekstowych, które mogą się podwoić lub zniknąć na wyjściu.
Co z tego wynika
Kontrola przed drukiem to cicha praca, która rzadko zbiera uznanie, gdy idzie dobrze. To także najtańsze ubezpieczenie, jakie może kupić drukarnia. Plik sprawdzony przy biurku trafia na formę czysty, daje przewidywalne odbitki i drukuje się tak, jak projektant widział go na ekranie. Gdy celem jest zlecenie wyglądające tak samo na każdym etapie, od pierwszej odbitki miękkiej po gotowy arkusz, etap kontroli jest miejscem, w którym tę spójność się wygrywa.