Baskı alıcıları, satış personeli ve üretim çalışanları basılı bir işi farklı standartlara göre değerlendirir, ancak hepsi aynı kelimeyi kullanır: kalite. Makine operatörünün onayladığı bir tabaka müşteriyi tatmin etmeyebilir ve bunun tersi de olabilir. Bunun nedeni, renk yargısının koşullara, örneğin odadaki ışığa veya tabakanın üzerinde durduğu yüzeye bağlı olmasıdır. Bu nedenle değerlendirme kuralları ve standart görüntüleme koşulları vardır. Herkes baskıya aynı ışık kaynağı altında baktığında, renk tartışmaları daha adil bir teste dönüşür.
Renk Farkı Üç Düzeyde Ortaya Çıkar
Uygulamada renk farkı üç türe ayrılır.
Birincisi orijinalden farktır. Orijinalin tonlarını yeniden üretmek renkli baskının tüm amacıdır. Bir baskı orijinale ne kadar yakınsa iş o kadar iyidir ve orijinalle karıştırılabilecek bir baskı, öznel kalitenin en yüksek seviyesini temsil eder.
İkinci tür parti içi farktır: aynı baskıdaki tabakalar arasında, aynı renk alanının aynı konumunda ölçülen renk hatası. Bir miktar değişim normaldir çünkü mürekkep beslemesi, kağıt nemi ve kalıp aşınması baskı sırasında değişir, ancak büyük dalgalanmalar ürünün kontrolsüz görünmesine neden olur.
Üçüncüsü parti arası farktır: aynı ürünün farklı üretim partileri arasındaki hata. Her parti biraz farklı olursa, eski ve yeni stoğu yan yana koyan müşteriler ürünün eskidiğini düşünür ve içindeki ürünlerin dış ambalaj kadar tutarlı olup olmadığından şüphe etmeye başlayabilir. Bu şüphe ortaya çıktığında marka zarar görür ve baskı alıcısı bunu fabrikadan duyar.
Renk Toleransı Kabul Edilebilir Sınırı Belirler
Hem müşteriler hem de matbaacılar renk hatasının sıfır olmasını ister. Gerçek üretimde bu hedefe ulaşılamaz çünkü mürekkep filmi transfer olurken ve kururken çok fazla değişken etki eder. Pratik yanıt renk toleransıdır: müşterinin baskı ile orijinal veya onaylanmış prova arasında kabul ettiği fark miktarı. Kalite kontrolün o zaman net bir hedefi olur: imkansız bir mükemmel eşleşme peşinde koşmak yerine her tabakayı kararlaştırılan aralıkta tutmak.
Öznel Değerlendirme: Yargıç Olarak Göz
Basılı rengi kontrol etmenin en doğrudan yöntemi görsel karşılaştırmadır. Makine operatörü veya kalite kontrol uzmanı tabakaya orijinal veya onaylanmış provaya karşı bakar ve kopyanın aslına uygun olup olmadığına karar verir. Aslına uygunluk, baskının orijinalin ton ölçeğini ne kadar iyi yeniden ürettiği anlamına gelir ve makinede günlük çalışma standardıdır.
Karşılaştırma için orijinal olmadığında, baskının kalitesi ne kadar doğal göründüğüne göre değerlendirilir. İnsanlar tanıdık nesneler için hafıza renkleri taşır: ten tonları, yeşil çimen, mavi gökyüzü veya yaygın bir etiketin kırmızısı. Bir baskının ana konusu çoğu izleyicinin hatırladığıyla uyuşmazsa, iş yüksek kaliteli bir reprodüksiyon olarak kabul edilmez. Kısacası, basılı renk için öznel standart, gerçek, doğal ve uyumlu görünmesidir; müşteri niyeti veya ürünün kullanım şekline göre küçük ayarlamalara izin verilir.
Orijinal Sayılan Şey Sürekli Değişiyor
Geçmişte orijinallerin çoğu fotoğraf slaytları, baskılar ve elle boyanmış çalışmalardı. Renk ayrımı ve prova aşamasında orijinale yakın kalmak etkili bir reprodüksiyon sayılıyordu ve orijinalle yaklaşık yüzde 90 oranında eşleşen bir prova matbaacılar tarafından genellikle kabul görüyordu.
Dijital iş akışları tanımı genişletti. Kalibre edilmiş bir monitörde veya masaüstü provada bir rengi gören müşteri, baskı öncesi hazırlık atölyesinin başladığı dosyadan farklı olsa bile o görüntüyü çoğu zaman orijinal sayar. Monitör, masaüstü yazıcı veya ofset baskı makinesi olsun, her renk reprodüksiyon sisteminin kendi renk gamı vardır, bu nedenle orijinaldeki bazı renkler baskıda hiçbir şekilde elde edilemez. Roller de zincir boyunca değişir: fotoğrafçı gerçek sahneyi orijinal sayar, renk ayırıcı fotoğrafı orijinal sayar, matbaacı ise onaylanmış provayı izler.
Nesnel Değerlendirme Kaliteyi Sayılarla İfade Eder
Öznel yargı kişiden kişiye değiştiği için sektör rengi nesnel olarak da değerlendirir: öznel izlenimler istatistik yoluyla fiziksel büyüklüklere dönüştürülür ve kişisel yanlılığı ortadan kaldıran standart bir ölçek elde edilir. Nesnel yöntemler ölçüm cihazlarına ve görüntüyle birlikte basılan kontrol elemanlarına dayanır; bunlar arasında dolu mürekkep alanları, nokta kazancı çubukları ve gri denge şeritleri yer alır. Kalite ancak sayılarla ifade edildiğinde baskı kontrolü otomatik hale gelebilir.
Ölçüm Üretim Kontrolünü Yönlendirir
Tutarlı renk, üretimin her adımının ölçülmesine bağlıdır. Baskı sırasında tabaka numunesi almak temel alışkanlıktır: baskı ekibi belirli aralıklarla baskı çeker, kontrol alanlarını ölçer ve sapmayı henüz küçükken yakalar. Erken düzeltme kağıt israfını önler ve işi tolerans içinde tutar.
Yoğunluk uzun süredir basılı rengi değerlendirmede ana parametre olmuştur, çünkü mürekkep filmi kalınlığını yakından izler. Ancak yoğunluk renk tonu hakkında az şey söyler, bu nedenle sektör insan görüşüyle uyumlu biçimde açıklığı, kırmızı-yeşil konumunu ve sarı-mavi konumunu tanımlayan CIE Lab kolorimetrik değerlerine yöneliyor. Lab değerlerinin kullanılması, yalnızca tabakadaki mürekkep miktarını değil rengin kendisini tanımlamayı mümkün kılar.
İş akışının her aşaması kayıtlı veri ve bir ölçüm aracı gerektirir; bunlar olmadan hatalar sessizce çoğalır. Modern renk yönetimi sistemleri tarayıcıyı, monitörü, provayı ve baskı makinesini profillerle birbirine bağlar, böylece rengi kontrol etmek ve düzeltmek eski deneme yanılma yöntemine göre daha hızlı ve daha tutarlı olur.