Roztwory zwilżające, niezbędne w druku offsetowym, są zwykle dostarczane jako koncentraty, które operatorzy maszyn rozcieńczają wodą. W postaci stężonej mieszaninę tę nazywa się potocznie koncentratem zwilżającym, wytrawiaczem zwilżającym lub po prostu wytrawiaczem. Koncentraty jednoskładnikowe zawierają gumę naturalną lub syntetyczną, zamiennik alkoholu i inne niezbędne składniki, wymagają więc tylko rozcieńczenia. Koncentraty dwuskładnikowe rozdzielają te składniki; pierwszy składnik zawiera zwykle wszystkie elementy poza zamiennikiem alkoholu, który dodaje się w drugim kroku. Wymaga to dodatkowej czynności, ale pozwala dokładniej kontrolować stężenie zamiennika alkoholu.

O wyborze roztworu zwilżającego do konkretnego zadania decyduje kilka czynników: rodzaj farby, właściwości płyty, prędkość maszyny, rodzaj papieru, temperatura i wilgotność względna. Farby metaliczne lub fluorescencyjne często wymagają roztworu o odczynie zasadowym. Większość roztworów ma jednak odczyn kwasowy, typowo w zakresie pH od 3,5 do 4. Na skład roztworu wpływa też budowa samego układu zwilżającego; niektóre układy wymagają określonego udziału alkoholu lub zamiennika alkoholu, zależnie od sposobu podawania na płytę drukującą.

Dokładny skład chemiczny ma kluczowe znaczenie dla uzyskania wysokiej jakości druku. Formuły producentów różnią się, ale w większości roztworów zwilżających występują następujące podstawowe składniki.

Woda. Jako główny składnik woda stanowi około 95 do 99% masy roztworu zwilżającego. Odpycha oleistą farbę z obszarów niedrukujących płyty oraz chłodzi wałki i cylindry maszyny przez parowanie.

Guma. Guma arabska, substancja naturalna, lub guma syntetyczna to niezbędny składnik. Niewielu producentów nadal stosuje naturalną gumę arabską z Sudanu ze względu na koszt. Guma rozpuszcza się w wodzie i pokrywa powierzchnię płyty, stale odtwarzając warstwę odczulającą. Bez niej płyta może początkowo drukować czysto, ale wkrótce pojawi się zadrukowanie obszarów niedrukujących, czyli przyjmowanie farby przez te obszary. Z czasem guma może przedostawać się do układu farbowego i pokrywać wałki cienką zaschniętą warstwą. Powoduje to odtłuszczenie wałków, czyli ich odczulenie i utratę zdolności prawidłowego przenoszenia farby.

Kwas. Większość roztworów zwilżających ma odczyn kwasowy, najczęściej na bazie kwasu cytrynowego lub fosforowego. Guma tworzy skuteczną warstwę odczulającą tylko w obecności kwasu. Sama mieszanina gumy i wody nie działałaby prawidłowo. Gdy pH spada do optymalnego zakresu od 3,5 do 4,5, cząsteczki gumy przechodzą w formy kwasowe, co umożliwia utworzenie tej warstwy na płycie. Utrzymanie właściwego stężenia kwasu jest niezbędne.

Bufory. pH roztworu zwilżającego może się zmieniać w trakcie nakładu. Papiery zasadowe mogą podnosić pH, a substancje chemiczne z płyty mogą je obniżać. Bufory dodaje się, aby kwasowość nie przekroczyła określonego poziomu. Prawidłowo sporządzony roztwór o pH 4,5 utrzyma tę kwasowość nawet po dodaniu większej ilości kwasu, o ile zawiera bufory.

Środki zwilżające. Dodaje się je, aby obniżyć napięcie powierzchniowe wody i umożliwić jej rozprzestrzenianie się jako cieńszy film na płycie. Napięcie powierzchniowe łatwo wyjaśnić przez analogię: kropla wody perli się na świeżo nawoskowanej masce samochodu z powodu wysokiego napięcia powierzchniowego. Na utlenionej, nienawoskowanej powierzchni ta sama kropla rozlewa się swobodnie, co świadczy o niskim napięciu powierzchniowym.

Alkohol izopropylowy stosowano dawniej jako środek zwilżający, który obniżał napięcie powierzchniowe i zwiększał lepkość, umożliwiając czystszy druk przy mniejszym zużyciu wody. Jego szybkie parowanie uwalnia jednak lotne związki organiczne (LZO), obecnie regulowane przez amerykańską Agencję Ochrony Środowiska. W związku z tym opracowano alternatywne środki zwilżające, zwane zamiennikami alkoholu. Zagadnienia związane z ich stosowaniem omawia osobna sekcja poświęcona drukowi bez alkoholu.